Waar wil je liggen
Spitsuur, tropenjaren, woestijntijd – Vera Schutter zit ermiddenin. Niet als moeder van kleine kinderen maar van een volwassen zoon die noodgedwongen bij haar intrekt terwijl haar zusje stervende is. Er is veel te verhapstukken: haar zusje van wie ze geen afscheid heeft kunnen nemen, het opgerakelde oorlogsverleden van hun beider moeder. De ontreddering van de zoon, de plotseling krakkemikkige echtgenoot. De poging orde te scheppen in de spectaculair chaotische flat van haar schoonmoeder.
Steeds vaker fantaseerde Vera over ontsnappen. Ontsnappen, zou Brigitte gevraagd hebben, blij dat zij ook eens iets smeuïgs op te biechten had, bedoel je ontsnappen met een ander? Ik zou niet weten met wie, zusje. Maar op zekere dag gaat ze wel degelijk op reis.
‘Mooie roman met z’n sterke personages in wie je je goed kunt inleven.’
– Margriet
‘Ontroerend en overtuigend’
– Trouw
‘Uit het leven gegrepen’
– Wykein
‘Als portret is het geslaagd.’
– NRC
‘Vonne van der Meer doet bijzondere dingen in dit boek, ook als je het alleen als roman leest.
– Neerlandistiek
‘Grootse roman.’
– HP/De Tijd
‘Een levensecht verhaal over liefde, zorg en jezelf terugvinden.’
– Nederlands Dagblad
‘Dat is het belangrijkste thema van dit ontroerende boek: dat je geen zeggenschap hebt over de aanwezigheid van de doden. Het is te hopen dat ze zich op een zeker moment weer melden.’
– Cream Radio
‘Elke zin is raak, zonder dat het te gepolijst aandoet.’
– VPRO Gids